Χριστέ μου, έχουμε μείνει στο ΣΕΛΑΣ!!!!!!!!!....

Μετά από αυτήν τη συγκλονιστική αποκάλυψη που θα ανακοινωθεί φυσικά και στο κεντρικό αυριανό δελτίο των οκτώ, μιας και σήμερα δεν το προλάβαμε για πρώτο θέμα, καλό μήνα εύχομαι σε όλους...
Και πρωτίστως, (σε μένα, γκουχ γκουχ) στους άμοιρους που αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στις πανεπιστημιουπόλεις για την απεχθέστατη έναρξη της εξεταστικής (άρα σε μένα, μόνο που εγώ ποτέ δεν έφυγα από 'δω, γκρρρρρρρρρ) και στη συνέχεια σε όσους αρχίζουν ξανά το "κανονικό" ωράριό τους. [Ίσως κάνω μια εξαίρεση για αυτούς που πήγαν διακοπές και πέρασαν καλά, γιατί εγώ επαναλαμβάνω, δεν πήγα Π Ο Υ Θ Ε Ν Α.] Αυτά για εισαγωγή!!

Μόνη στο σπίτι. Σε κατάσταση εκτός ελέγχου και χωρίς επαφή με την πραγματικότητα. Διαβάζω ιστορία και έχω φτάσει σε σημείο να μη θυμάμαι ονόματα ανθρώπων αν δεν είναι αρχαία ελληνικά, κατά το ρητό αν δεν είναι στη vogue δεν είναι στη μόδα. Οι υπόλοιποι, τρέχουν σε κάτι παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας... Ε, όχι, δε θα το κάνω αυτό στον εαυτό μου, δεν τρελάθηκα τόοοοσο πολύ να τρέχω κι εγώ μαζί. Αφήνω γραπτό μνημείο, παρόλο που κάποτε θα διδάσκω όλες αυτές τις αηδίες σε μικρά γκρέμλιν σε κάποιο σχολείο, κάπου στην υφήλιο, ότι είμαι εναντίον αυτής της καλοκαιρινής (και μη) μανίας "αρχαία τραγωδία/κωμωδία".
Στην κωμωδία ό, τι το ενδιαφέρον έχει αφαιρεθεί και τα κενά γεμίζονται με αισχρολογίες, οπότε γιατί να τη βρω διασκεδαστική; Δεν είμαι πλέον σε ηλικία που βρίσκω κάτι τέτοιο αστείο. Στην τραγωδία πάλι, απλώς τα θέματά της πιστεύω ότι είναι πολύ απομακρυσμένα από μας ώστε να με κάνουν να νιώσω κάτι. Κάποιες ιδέες μέσα τους ίσως, αλλά τίποτε άλλο... Μου προκαλούν γέλιο. Μπορεί να είμαι λίγο βάρβαρη με την αρχαία έννοια πάντα.

Για κατακλείδα, επειδή δεν αντέχω άλλο και πρέπει να συνεχίσω το διάβασμα:
Προσπαθώ να βρω κάτι πρακτικό να κάνω, ώστε να μην αισθάνομαι πως χάνομαι σε θεωρίες. Κάτι που να βλέπω ότι σημειώνει μια πρόοδο με το πέρασμα του χρόνου, ότι συμβάλω σε κάτι που έχει μια χρησιμότητα και ότι δεν σπαταλάω άλλο την ώρα μου.

Και η άσχετη ερώτηση του μήνα, έτσι για να μην κλείσει με απογοήτευση η ανάρτηση:
Το μετρό, με κατεύθυνση προς αεροδρόμιο, έχει τεθεί επιτέλους σε λειτουργία;

Αυτά. Καληνύχτα.

Σέλας

για την ακρίβεια βόρειο, και σε χρώμα πράσινο, τουλάχιστον όταν το είδα εγώ τον Φλεβάρη...
Αλλά εμφανίζεται και σε άλλες αποχρώσεις και σε πολλά σχήματα, από μακριές λωρίδες -κουρτίνες που χορεύουν στον ουράνιο θόλο- μέχρι μικρές τούφες, σαν φωτιές εδώ κι εκεί...

Οι Φινλανδοί ονομάζουν τα βόρεια φώτα "revontulet", το οποίο σημαίνει "φωτιές αλεπούς", καθώς η μυθολογία τους έλεγε ότι στη Λαπωνία (στη βόρεια Φινλανδία) κατοικούσαν μυθικά ζώα τα οποία έμοιαζαν με αλεπούδες φτιαγμένες από φωτιά. Οι ουρές τους είναι που φαίνονται να γυρνούν στον ουρανό...

Πληροφορίες για το φαινόμενο μπορεί κανείς να βρει εδώ, η καλύτερη πρόβλεψη που υπάρχει γίνεται εδώ (με βάση αυτό το site, το κυνήγησα κι εγώ) και γενικά, αν κανείς θέλει να ψάξει πράγματα, για την ιστορία, την ονομασία, τους μύθους που υπάρχουν γύρω από το φαινόμενο aurora borealis, από που μπορεί να το δει, πως φωτογραφίζεται, πόσο διαρκεί, και ούτω καθεξής, το ίντερνετ προσφέρεται ποικιλοτρόπως. Προσωπικά όταν σχεδίαζα το ταξίδι προς το σέλας, είχα κατεβάσει γύρω στις 80 - 100 σελίδες, τις οποίες διάβασα πριν φύγω...

Από το πως προκαλείται σε σχέση με την ταχύτητα του ηλιακού ανέμου ως τις παραδοσιακές ιστορίες των Νορβηγών, που έβλεπαν στα χρώματα του χειμωνιάτικου ουρανού τους νεκρούς πολεμιστές τους...

Ακολουθούν φωτογραφίες, οι οποίες φυσικά δεν είναι δικές μου (αν και κάποιες μοιάζουν με αυτό που είδα, οι πράσινες που απλώνουν ευθεία) - η κάμερά μου σχεδόν δεν έπιανε το χιόνι, όχι το σέλας...

Σημείωση: εγώ το είδα από το Karasjok της Νορβηγίας. Όποιος πιθανώς χρειάζεται πληροφορίες για το ταξίδι και το βόρειο σέλας, ας μου στείλει ένα μήνυμα εδώ.

Ήταν μια εμπειρία
ελπίζω όχι ανεπανάληπτη.

Ιάκωβος

Ιμαρέτ - Γιάννης Καλπούζος

Ιμαρέτ - Στη σκιά του ρολογιού

συγγραφέας: Γιάννης Καλπούζος
είδος: μυθιστόρημα
εκδόσεις: Μεταίχμιο

Άρτα 1854. Τουρκοκρατία. Δυο αγόρια γεννιούνται την ίδια νύχτα, ένας Έλληνας κι ένας Τούρκος, και η μοίρα τους κάνει ομογάλακτους. Το μυθιστόρημα παρακολουθεί τη ζωή τους με φόντο την άγνωστη στο πλατύ κοινό ιστορία της περιοχής, και όχι μόνο.

Μια ολόκληρη εποχή αναπαριστάνεται με μοναδικό τρόπο και χωρίς προκατάληψη παράλληλα με την περιπέτεια, τη δράση, τον έρωτα, τις κωμικές ή τις τραγικές καταστάσεις.

Στη σκιά του ρολογιού που χτυπά τις οθωμανικές ώρες Έλληνες, Τούρκοι και Εβραίοι. Οι δύο φίλοι, ο Λιόντος και ο Νετζίπ, μια δολοφονία μυστήριο, ο παππούς Ισμαήλ, η "μικρή" ακόμη Ελλάδα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο φανατικός Ντογάν, συγκρούσεις, επαναστάσεις, συνύπαρξη, καθημερινή ζωή, χοροεσπερίδες, Καφέ Αμάν, πετροπόλεμος, Απόκριες, Ραμαζάνι, χαμάμ, ο τουρκικός μπερντές του Καραγκιόζη, αφορισμοί, ο "άλλος" στα πρόσωπα και στις συνήθειες των κατοίκων των τριών φυλών, λαθρεμπόριο, κολίγοι, τσιφλικάδες, πλούτος και εξαθλίωση, γλυκιά και πικρή ζωή.

Όλα έχουν θέση στο ιμαρέτ του Θεού.

------------------------------------------------------------------------------------------------

Ένα βιβλίο, το οποίο πιστεύω θα καταφέρει να συναρπάσει και τον πιο δύσκολο αναγνώστη. Σε κάνει να ζεις την εποχή εκείνη, ξεχνιέσαι και νομίζεις ότι περπατάς στα στενά της Άρτας, ότι έχεις απέναντί σου τα κτίρια και τους ανθρώπους εκείνους, ότι βρίσκεσαι κι εσύ εκεί! Και είναι μεγάλο στοίχημα για ένα μυθιστόρημα να καταφέρει εκτός του να τέρψει, παράλληλα και να διδάξει, είτε ιστορία είτε για την ανθρώπινη φύση. Θα αφήσω μερικά -μικρά- αποσπάσματα να μιλήσουν από μόνα τους:

...
"Να η πόλη μας, λίγο ακόμα.."
Μισή έμεινε η φράση του. Ο πυροβολισμός διέκοψε βίαια τα λόγια του και ταυτόχρονα ένιωσε το χτύπημα και το δυνατό κάψιμο στον δεξή του ώμο. Η φοράδα, ξαφνιασμένη, σηκώθηκε χλιμιντρίζοντας στα πισινά της πόδια, τινάζοντας το σώμα του στον αέρα, για να βρεθεί την επόμενη στιγμή μπρούμυτα στο παχύ στρώμα σκόνης του δρόμου.[...]
Στο φως του φεγγαριού είδε τη σκοτεινή φιγούρα πάνω στο βράχο αριστερά του, καθώς προσπερνούσε ούτε δέκα μέτρα μακρύτερα, να σηκώνει ξανά το όπλο.
"Καταραμένε! Κερατά!" ούρλιαξε.
Το δεύτερο βόλι τον βρήκε στην πλάτη. Ο ισχυρός πόνος τον κλόνισε και το σώμα του ταλαντεύτηκε επικίνδυνα.
...


------------------------------------------------------------------------------------------------

...
Άφησε το χέρι μου και γυρίζοντας στο μιντέρι φώναξε δυνατά:
"Με τους καφίρηδες; Με τους παρακατιανούς; Ρε, εμείς είμαστε Τούρκοι!"
"Ποιος ειναι Τούρκος;" ακούστηκε η φωνή του παππού Ισμαήλ καθώς άνοιγε την πόρτα.
Ο Ντογάν τα έχασε. Ο παππούς Ισμαήλ φαινόταν θυμωμένος και αγανάκτησε ακόμα περισσότερο εξιστορώντας τουπως βρέθηκα με τα πλατανόφυλλα.
"Πήγαινε να ντυθείς" μου είπε γλυκομίλητα κι ύστερα γύρισε προς τον Ντογάν: "Εμείς είμαστε Οσμανλήδες, Οθωμανοί. Τούρκοι είναι οι άξεστοι, οι αγράμματοι, οι χωριάτες. Τούρκος είναι αυτός που τον ζεύεις στο αλέτρι σαν το βόδι και οργώνει. Τέτοιος είσαι κι εσυ;"
Τα μάτια του παππού Ισμαήλ πετούσαν σπίθες, κι έστεκα ν' ακούσω πριν μπω στο δωμάτιό μου.
"Σε στείλαμε στο Μεχτέπ, σε στείλαμε στη Ρουστιέ, έμαθες γράμματα, και λες πως είσαι Τούρκος! Τούρκους μας λένε οι Ρωμιοί, κι όχι μπροστά μας. Μας λένε κι οι Ευρωπαίοι κοροϊδευτικά για να μας μειώσουν. Κάνουν θέατρα και μας διακωμωδούν. Αλλά ξέρω ποιος φταίει. Ο θείος σου ο Μεχμέτ. Όμως κι αυτόν δεν τον άκουσα να λέει πως είναι Τούρκος μπροστά μου".
...


-------------------------------------------------------------------------------------------------

...
Όταν έρχεται απ' την πόρτα ο έρωτας, η λογική φεύγει από το παράθυρο. Όμως αυτό είναι ολοφάνερο σε όλους εκτός του ερωτευμένου.
Στην περίπτωσή μου, ο έρωτας όχι μόνο χτύπησε την πόρτα μου αλλά έπεσε πάνω της μ' όλη του τη δύναμη και την γκρέμισε. Ξαφνικά, ο κόσμος όλος φυλακίστηκε σ' ένα όνομα. Μέσα στις τρεις συλλαβές του υπήρχαν όλα μεγεθυμένα, σμιλεμένα, χωρίς ατέλειες, χωρίς σκιές. Η ύπαρξή μου, κάθε κύτταρο του νου και του σώματός μου έγιναν ψιχία φωσφόρου με ζωοδότη και φωτοδότη τους την Καλίλα.
Το Καφέ Αμάν έγινε το δεύτερο σπίτι μου και αδημονούσα να έρθει η νύχτα και μαζί της να φέρει την Καλίλα. Να φέρει το φωτεινό πλοίο των ονείρων μου, για το οποίο κατάστρωνα το ένα σχέδιο μετά το άλλο, με σκοπό να το οδηγήσω στην αγκαλιά μου. Συγκέντρωνα πληροφορίες, κατασκόπευα κατά τη διάρκεια της ημέρας το χάνι του Τρούγκου, όπου κατέλυε η ομάδα του Μααρούφ, και δοκίμαζα κάθε τρόπο να την πλησιάσω, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Μόνη επαφή για δέκα μέρες οι νυχτερινές παραστάσεις στο Καφέ Αμάν.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Λιόντος δεν συνέχισε την κουβέντα. Έκανε μια κίνηση που δήλωνε ότι κάτι λησμόνησε, έβγαλε από την τσέπη του ένα φάκελο και μου τον πρότεινε.
"Συνάντησα τον Ομέρ του Καφέ Αμάν και μου ζήτησε να σ' τον παραδώσω".
...
"Όνειρό μου..." ξεκινούσε και η νοσταλγία με κατέκλυζε.
"...σίγουρα θα έχης ξαναφτιάξει τη ζωή σου και δεν θέλω να την αναστατώσω. Σου είχα υποσχεθή πως θα χορεύω για σένα κάθε βράδυ, όπως έκανα τόσα χρόνια. Όμως πια θα πάψω να γυρίζω στο Καφέ Αμάν και ήθελα να το ξέρης. Ο Μααρούφ αρρώστησε κι εγκαταλείπει το επάγγελμα.
...
"Θα πάψω να χορεύω για σένα, όμως δεν θα πάψης ποτέ να είσαι όλη μου η ζωή. Κάθε ανατολή, κάθε λεπτό της μέρας, κάθε ηλιοβασίλεμα της Αλεξάνδρειας και κάθε στιγμή της νύχτας θ' αναπνέω για σένα και θα ταξιδεύω με τη φαντασία μου πάνω σ' ένα λευκό άλογο κολλημένη στην πλάτη σου.
Αντίο, γλυκό μου όνειρο.
Η Καλίλα σου".

Δάκρυα κύλησαν στα μάτια μου. Ψιθύρισα στον Λιόντο "απ' την Καλίλα" και βιάστηκα να βγω απ' τον καφενέ.
...
Ήθελα να φύγω, να ταξιδέψω ως την Αλεξάνδρεια, όμως τα μάτια της Χουλγιά, του μικρού Μουράτ και της μικρής Ραϊσέ δεν μου το επέτρεπαν, και γινόταν διπλός ο πόνος μου και η θλίψη.
Ούτε έφυγε ποτέ αποπάνω μου αυτή η θλίψη. Πονούσα και γιατί δεν είχα τρόπο να της γράψω. Να της πω ότι δεν έπαψε να ζει μέσα μου. Πως κάθε φορά όταν σκοτείνιαζε το βλέμμα μου εκείνη σκεφτόμουν, σ' εκείνη ταξίδευα.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Φικρέζ Ντουνάμ έμενε στη θέση του, θαρρείς και ο ξανθός καβαλάρης αστόχησε. Μόνο τα έκπληκτα μάτια του και το βαθυκόκκινο ρυάκι αίματος το οποίο ξεκινούσε από το μέτωπο και ξάνοιγε όπως το δίχτυ στο πρόσωπό του μαρτυρούσε την ευστοχία της βολής.
Ούτε βογκητό δεν ακούστηκε. Έγειρε απότομα κι έπεσε μονοκόμματος στο έδαφος.
Οι στρατιώτες, μετά το πρώτο ξάφνιασμα, άρχισαν να φωνάζουν και να πυροβολούν κατά το λόφο, όμως οι σφαίρες έσκαβαν το έδαφος μερικά μέτρα από τον χρυσίζοντα καβαλάρη σηκώνοντας τούφες σκόνης.
Ατάραχος, εκείνος έστριψε το άλογό του με αργές κινήσεις προς την πίσω πλευρά του λόφου, ώσπου χάθηκε απ' τα μάτια μας, ενώ οι στρατιώτες άδικα προσπαθούσαν να καλπάσουν στην ενδιάμεση δύσβατη περιοχή.
"Ο αδελφός της γυναίκας που βίασε ο τσαούσης" ψιθύρισα στον Λιόντο.
"Τον γνώρισα..." αποκρίθηκε. "Μα όποιος με ρωτήσει, θα πω ότι με τύφλωνε ο ήλιος και δεν διέκρινα το πρόσωπό του".
"Όλους μας τύφλωνε!" συμπλήρωσα.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

"Τώρα εμείς κυβερνάμε, Τουρκαλά!" μου πέταξε ο Φάσγανος προσπερνώντας με βιαστικός.
Αντί να οργιστώ ένιωσα οίκτο για το πρόσωπό του. Γιατί όποιος μέσα στη χαρά του αφήνει να εκδηλωθεί το μίσος και η κακία του, αντί να γίνεται καταδεκτικός και ανεκτικός, θα πει πως είναι αξιολύπητος.
Όπως έβλεπα τον Φάσγανο να απομακρύνεται, ένα χέρι με χτύπησε στην πλάτη.
"Αδέρφι..." είπε ο Λιόντος αναψοκοκκινισμένος "εμείς χαιρόμαστε κι εσύ λυπάσαι. Δεν μπορώ να σου δώσω κάτι απ' αυτή τη χαρά ούτε θέλω να σου κρυφτώ πως τάχα δεν χαίρομαι. Όμως περάσαμε πολλά καλά και πολλά κακά μαζί. Εγώ χόρτασα τη χαρά μου για σήμερα. Αν κερνάς καφέ, τον πίνουμε στην αυλή σου".
"Επειδή με συμπονάς ή επειδή με λυπάσαι;" του επιτέθηκα.
"Επειδή είσαι φίλος μου και σ' αγαπώ. Και γιατί θέλω να πιω έναν καφέ από τα χέρια της ανά Σαφιγιέ" απάντησε χωρίς να κακοκαρδιστεί.
...
Πήγαμε στο σπίτι και καθίσαμε στην αυλή. Μαζί μας κι ο παππούς Ισμαήλ. Η μάνα μου έψησε καφέδες και σε λίγο ήρθε και η θεία Αγνή. Έφθαναν μέχρις εκεί οι ζητωκραυγές και οι επευφημίες του πλήθους από το φρούριο, όπου ύψωναν την ελληνική σημαία. Ο παππούς Ισμαήλ ανέλυε τη θεωρία του περί των κύκλων των αριθμών.
"Την Άρτα την κατέκτησαν ειρηνικά οι Οθωμανοί και την παρέδωσαν πάλι με ειρηνικό τρόπο. Με το ημερολόγιο των Ρωμιών, κατακτήθηκε το 1449. Αν προσθέσει κανείς τα ψηφία των αριθμών, μας κάνουν δεκαοκτώ, και προσθέτοντας κι αυτά, εννέα. Αν πάλι προσθέσει τα ψηφία τούτου του χρόνου -1881-, μας κάνουν δεκαοκτώ, και στη συνέχεια εννέα. Τώρα έκλεισε ο κύκλος των αριθμών και τώρα έπρεπε να γίνει".
"Εντυπωσιακό!" αναφώνησε ο Λιόντος.
"Έχει κι άλλο, γκεγκέν Λιόντο..." συνέχισε ο παππούς Ισμαήλ. " Από την κατάκτηση μέχρι σήμερα έχουμε τετρακόσια τριάντα δύο χρόνια. Αν προσθέσεις κι αυτά τα ψηφία, θα βρεις πάλι εννέα".
"Δηλαδή το εννιά είναι ο άτυχος κι ο τυχερός αριθμός της Άρτας;" ρώτησε εντυπωσιασμένος ο Λιόντος.
"Το εννιά είναι το κέντρο των συγκεκριμένων κύκλων. Κάθε κύκλος που ανοίγει έχει τον δικό του αριθμό" απάντησε ο παππούς Ισμαήλ, όμως το ύφος του ήταν έκδηλα παιγνιώδες.
"Κάτι σκαρώνεις, παππού" διαπίστωσε κι ο Λιόντος.
"Εμ, βέβαια γκεγκέν Λιόντο. Κρίμα τα σχολειά σας! Όποιονδήποτε αριθμό του οποίου τα ψηφία αθροίζοντάς τα μας δίνουν εννέα τον αφαιρέσεις από άλλον που επίσης τα νούμερα κάνουν εννέα θα μας δώσει αποτέλεσμα με τα ψηφία του να αθροίζονται σε εννέα".
"Ναι, αλλά οι χρονολογίες;"
"Σύμπτωση, γκεγκέν Λιόντο. Η πιθανότητα αυτή επαναλαμβάνεται κάθε εννέα χρόνια. Θα μπορούσε να συμβεί και το 1863, το 1872 ή το 1890. Έτυχε".
"Μας την έσκασες, παππού Ισμαήλ!" έκανε τάχα φουρκισμένος ο Λιόντος.
"Εμ, δεν το ξέρετε, όποιος παστρεύει το γαϊδούρι χορταίνει τις πορδές του".
Ο Λιόντος ξέσπασε σε γέλια. Όμως ο παππούς Ισμαήλ δεν είχε πει ακόμη την τελευταία του λέξη.
"Και τώρα που νομίζετε πως λύσατε το μυστήριο, για πείτε μου κι αυτό. Η Άρτα κατακτήθηκε μήνα Μάρτιο, δηλαδή ο τρίτος του ευρωπαϊκού ημερολογίου, και παραδόθηκε στους Έλληνες τώρα, τον έκτο μήνα. Αν τους προσθέσετε, μας κάνουν πάλι εννέα. Τι λέτε γι' αυτό;"
Ευθύς σηκώθηκε και μ' ένα μυστηριώδες χαμόγελο κατευθύνθηκε προς τη σκάλα, αφήνοντάς μας με νέες αμφιβολίες περί των αριθμών και των κύκλων που ανοίγουν και κλείνουν. Ευθυτενής, με το μπαστούνι του να ανιχνεύει τα σκαλοπάτια, ανέβηκε στο ανώγειο να βρεθεί κοντά στα δισέγγονά του, τον Μουράτ και τη Ραϊσέ. Τις δροσοσταλίδες του, όπως έλεγε.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Λιόντος ξεπέζεψε. Κατέβηκα απ' το παετόνι και τον αγκάλιασα.
"Μέχρι εδώ ήταν, φίλε..." του είπα. "Μια μέρα εγώ θα διηγούμαι στα εγγόνια μου για την Άρτα και τον Λιόντο κι εσύ για τον Νετζίπ".
"Βουνό με βουνό δεν ανταμώνεται" είπε και τα μάτια του βούρκωσαν.
"Νταγ νταγά καβεσμάζ, αντάμ ανταμά καβουσούρ" επανέλαβα στα οθωμανικά, προσθέτωντας ότι ο "ο άνθρωπος όμως με άνθρωπο ανταμώνεται", όπως ήταν ολόκληρη η μουσουλμανική παροιμία.
"Ντελή ντολέ!" είπε προσπαθώντας να σπάσει τη θλίψη μας.
"Ντελή ντολέ!" αποκρίθηκα και μπήκα στο παετόνι.
Διασχίσαμε τη γέφυρα. Κάτω ο Άραχθος κυλούσε τα μανιασμένα αλλά καθαρά νερά του. [...]

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Ήταν λίγο δύσκολο να διαλέξω κομμάτια από μυθιστόρημα, δεδομένου ότι το κείμενο είναι πολύ μεγάλο για να μπορεί κανείς να αφαιρέσει μέρη του, χωρίς να μπερδεύει τον αναγνώστη εντελώς. Ελπίζω να είναι περισσότερο αντιπροσωπευτικά παρά αγαπημένα σημεία μου (πράγμα που δεν αποκλείω...)
Καλή ανάγνωση,
Ιάκωβος

Υπογραφή: ο σελαο-μαγεμένος...
Υ.Γ. Η υπογραφή αποτελεί ένδειξη για την επόμενη ανάρτηση, οπότε μπορείτε να προετοιμαστείτε κάνοντας έρευνα τις λέξεις aurora borealis στο google.... ;)

Ανταπόκριση από Φινλανδία νο. 10 - Ροβανιέμι και χωριό του Άη Βασίλη - μέρος 2ο...

Χάλια... Έβρεχε όλη τη βδομάδα εδώ και την προηγούμενη και έλιωσαν τα χιόνια... Τέλοσπάντων. Εγώ θα συνεχίσω με φωτογραφίες από το προηγούμενο ποστ:
Εδώ ο χάρτης του χωριού του Άη Βασίλη...Εδώ πάλι υποτίθεται ότι βάζουν γράμματα με ευχές... Εγώ δεν έβαλα για να 'μαι ειλικρινής...Αυτό το έκτρωμα χιονανθρώπου υπήρχε ήδη πριν πάμε... Η κακογουστιά σε χιονένια μορφή, τατάμ!Τα τοπία μπορεί να δείχνουν παραδεισένια, αλλά σας διαβεβαιώ έκανε ψυχωτικό ψύχος, δεν μπορούσες να καθίσεις σε ένα σημείο και να τα απολαύσεις....Χωρίς σχόλια...
Βέβαια τώρα πλέον στο Ελσίνκι δεν έχει καθόλου χιόνι, οπότε οι φωτογραφίες δεν είναι αντιπροσωπευτικές του σε ποια χώρα μένω, αλλά εντάξει. Στην επόμενη ανάρτηση ακολουθεί σπέσιαλ έκπληξη, με φωτογραφίες φυσικά! (Τελικά το έρμο αυτό blog κατέληξε να γίνει φωτογραφικό λεύκωμα... αλλά που θα πάει, δε θα 'ρθω Αθήνα, δε θα 'ρθω;;;).
Καλησπέρες από Ελσίνκι,
Ιάκωβος

Ανταπόκριση από Φινλανδία, νο 9 - Ροβανιέμι και χωριό του Άη Βασίλη

Το Rovaniemi είναι μια πόλη στα βόρεια της Φινλανδίας, δίπλα ακριβώς στο λεγόμενο Napapiiri, τον αρκτικό κύκλο δηλαδή, όπου βρίσκεται και το χωριό του Άη Βασίλη. Πήγαμε μια βολτούλα (10 ώρες με το τρένο...) και ομολογώ ότι ήταν πανέμορφα, αν εξαιρέσεις την υπερβολικά τουριστική διάθεση του χώρου. Στην ουσία το χωριό ήταν 10 κτίρια, εκ των οποίων τα 9 είναι πανάκριβα τουριστικά μαγαζιά, φουλαρισμένα ως την οροφή με ό,τι μπορείς να φανταστείς, μπλούζες, χιονόμπαλες, κέρατα ταράνδων, μαχαίρια και λοιπές σαχλαμάρες, όλες μαρκαρισμένες με την στάμπα του χωριού... Επίσης το γραφείο του Άη Βασίλη ήταν μια τουριστική βλακεία, όπου σε περνούσαν από κάποιους γελοίους διαδρόμους, ούτε παιδί δεν ενθουσιαζόταν με αυτά, και μετά σε έβγαζαν φωτογραφία με έναν τύπο ντυμένο Άγιο Βασίλη, ο οποίος σε ρώταγε αθώα κάτι σχετικό με τη χώρα σου, για να σε καταπλήξει, ενώ 10 λεπτά νωρίτερα σε είχε ρωτήσει από που έρχεσαι το ρουφιάνικο ξωτικό στην είσοδο... Ένα εντελώς γελοίο στήσιμο καθαρά για να τα κονομάνε από τους τουρίστες... εγώ πάντως αποζημιώθηκα από το χιονισμένο τοπίο και το αίσθημα ότι είσαι στην άκρη του κόσμου (σχετικά πάντα...). Ανεβάζω φωτό, αλλά λίγες, γιατί ο υπολογιστής κατέρρευσε χτες και μόλις σήμερα συνήλθε...
Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Ροβανιέμι, όταν φτάσαμε είχε γύρω στους -1 βαθμούς Κελσίου, φεύγοντας, βράδυ, είχε -7....
Περιττό να πω ότι εδώ έχουν φάει το χιόνι με το κουτάλι και είναι προετοιμασμένοι για όλα... οι δρόμοι τους λειτουργούν τέλεια και τα αυτοκίνητα δεν έχουν αλυσίδες...
Όψεις από την πόλη και το ταξίδι προς το χωριό του Santa...:
Αυτό το ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά:
Τα κτίρια τους ήταν πολύ όμορφα, αν δεν ήταν τόσο τουριστικά μόνο, μαζί με το τοπίο θα μπορούσαν να είχαν φτιάξει ένα παραδεισένιο μέρος...Αυτό το καταναλωτικό χάλι επικρατεί εντός των μαγαζιών...
Για να αναπνεύσουμε βγαίνουμε έξω, να δούμε και πόσο απέχουμε από πατρίδα μεριά...
Εδώ ακριβώς υπάρχει αυτή η γραμμή στο έδαφος, που υποδεικνύει από που περνά ο αρκτικός κύκλος (arctic circle γράφει, όσο μπορέσαμε καθαρίσαμε το χιόνι, το άτιμο δεν έβγαινε άλλο...)
Φυσικά, όταν βγήκε ο ήλιος όλα βάφτηκαν παραμυθένια:Σας αφήνω με αυτή την φωτογραφία, η οποία είναι και η αγαπημένη μου μέχρι τώρα.Θα ανεβάσω κι άλλες στη συνέχεια, σε επόμενη ανάρτηση, γιατί και εδώ χιονίζει και ο Ιάκωβος νιώθει μια επιταγή να βγει έξω.
Να περνάτε καλά,
καληνύχτες από Ελσίνκι
(ναι εδώ είναι ήδη νύχτα, παρότι 4 και τέταρτο...)
Ιάκωβος

Ανταπόκριση από Ελσίνκι, Φινλανδία, νο 8 - Ξενιτιά

Λοιπόν, θα θυμάστε που σας είπα για το έθιμο που έχουν εδώ, μετά το Halloween, να πηγαίνουν στο νεκροταφείο και να αφήνουν ένα κερί για τους δικούς τους και ένα στο άγαλμα του αγγέλου σε ένα ανοιχτό μέρος του νεκροταφείου. Βρήκα τη φωτό απ' το google earth, γιατί εγώ δεν ήθελα να φωτογραφίσω όταν πήγα: Ναι, το ξέρω ότι λείπω αρκετό καιρό απ' τη μπλογκογειτονιά, αλλά έχω πήξει ολίγον τι με τις εργασίες εδώ - κοντεύω να γίνω Επτανησιώτης ποιητής, μετά από όλο αυτό το διάβασμα, βλέπω στον ύπνο μου το Σολωμό, να συζητάμε τεχνικές ποιητικής στα ιταλικά... Πάλι καλά που θα 'ρθουνε και κάτι φίλοι μου από Ελλάδα μεριά, θα μου φέρουνε και βιβλία, και θα συνέλθω...
Έχει αδειάσει η πόλη, που λέει και το τραγούδι, και είναι αλήθεια, σήμερα δεν πολυκυκλοφορεί κόσμος έξω. Χτες βράδυ βέβαια, όλοι έξω, κόσμος, μεθυσμένοι, ζευγάρια, μεθυσμένοι, περιπολικά, μεθυσμένοι, φρικιά, μεθυσμένοι, μέταλλα, ψηλές με αλυσίδες και τατουάζ ολόσωμο, μεθυσμένοι, και ξένοι. Α!, και... μεθυσμένοι φυσικά. Όταν λέμε τοίχο-τοίχο, κυριολεκτικά, να προχωράει ο άλλος και να 'χει το χέρι πάνω στο κτίριο για να βρίσκει το δρόμο. Μέχρι χτες πίστευα ότι την έκφραση τη λέγαμε μεταφορικά.... Αν το πιστεύετε κι εσείς, κάναμε όλοι λάθος... Άσε, γενικά, δεν είναι να βγεις εδώ το βράδυ, πρέπει να προσέχεις μη φας κανά ξερατό. Να περνάς και ο άλλος να ξερνάει στο πλάι του δρόμου, και μετά από δέκα μέτρα άλλος, και πιο κάτω άλλος και πάει λέγοντας... Πολύ γέλιο. Και χιόνι ακόμα δεν έχει πέσει... Αλλά ξέρετε τι λέει η παροιμία: αν δεν πάει το χιόνι στον Ιάκωβο, θα πάει ο Ιάκωβος στο χιόνι...! Οπότε από βδομάδα θα ποστάρω και χιονισμένα τοπία! Από το που, το φυλάω για έκπληξη. Αυτό, παρακάτω, είναι μια τυπική εσωτερικού χώρου αγορά, που συνήθως τις λένε Kauppahalli, και ναι, χάλι ήταν το σάντουιτς που πήρα, και που τελικά τάισα σε κάτι φρικόγλαρους, οι οποίοι λυσσάξανε να τους ταΐσω.. Αυτός, ένας διάσημος προτεσταντικός ναός του Ελσίνκι, δίπλα στο πανεπιστήμιο, όπου κόντεψα να πάθω κρυοπάγημα, μέχρι η nameless να τραβήξει φωτογραφίες τις προάλλες... Γυρνάω στην παραλία, που λέει και το τραγούδι, και τραβάω φωτό: βαρκούλες από το λιμάνι του Ελσίνκι! Η συγκεκριμένη μου άρεσε και κρατήθηκα να μην πηδήσω μέσα:Καλά, δεν είναι θάλασσα ελληνική, αλλά είναι έστω θάλασσα...Πτηνό, ονόματι γλάρος, λυσσασμένο για φαγητό, ύπουλο κάτω από την φιλήσυχη εμφάνισή του. (γλαρένια, ορίστε ρε!)
Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να ήταν η τελευταία μέρα με ήλιο τότε, μάλλον θα μελαγχολήσω άγρια από δω και μπρος...

Είπαμε, η αρχιτεκτονική τους θεωρείται κορυφαία, αλλά αυτό το πράμα εγώ στο σπίτι μου δεν θα το 'θελα... εδώ το παρακάνανε κάπως... κουαξ.
Τώρα πια νυχτώνει νωρίς, και δεν είναι τόσο φωτεινά όλα. Σηκώνομαι και ακούω τα σμυρνέικα τραγούδια, να μου φτιάξει λίγο το κέφι μέσα σε όλη τη μουντάδα...
Αυτό είναι έξω από ένα κατάστημα που πουλάει φινλανδικά και ρώσικα σουβενίρ, αλλά φυσικά κανείς δεν ψωνίζει από εκεί, εκτός κι αν κέρδισε χτες το τζακ-ποτ. (Ναι, υπονοώ ότι είναι πανάκριβα).Α, τώρα που είδα τον τάρανδο (ψεύτικος είναι, μη μου φρικάρετε οι φιλόζωοι, ναι;) θυμήθηκα τι είδα χτες στο σούπερ μάρκετ: κονσέρβα αρκούδα! Χωρίς πλάκα. Πανάκριβη. Γύρω στα 20 ευρώ τα 300 γραμμάρια η κάτι τέτοιο. Και κονσέρβα τάρανδο, 59 ευρώ το κιλό... Όχι, δεν δοκίμασα ακόμα, αλλά με ψήνουνε κάτι φίλοι μου εδώ αρκουδοφάγοι.... πείτε καμιά γνώμη... (θα τις βγάλω φωτό την επόμενη φορά να τις ποστάρω, θα χει γέλιο, θα με πιάσουνε στο σούπερ μάρκετ να φωτογραφίζω τις κονσέρβες τους και θα γίνει σάλος!, χεχε!).

Αυτή η τελευταία φωτογραφία αυτού του ποστ (κουνημένη, γιατί έχω περίεργο χέρι), γιατί ο υπολογιστής κάνει κάτι περίεργους θορύβους που μου θυμίζουν το jurassic park τη στιγμή που ο τυρανόσαυρος τα σαρώνει όλα στο πέρασμά του...
Αυτά από Ελσίνκι, μου λείπει ο αθηναϊκός ήλιος, έχω πήξει ολίγον τι στο διάβασμα, αλλά εντάξει, θα ζήσουμε, γράφω, μια χαρά, θέλω να δω τα Χριστούγεννα εδώ, και θα επανέλθω με καλύτερες αναρτήσεις και φωτογραφίες από το στολισμένο Ελσίνκι, και με χιόνια!!!
Να περνάτε όλοι καλά,
Ιάκωβος

Ανταπόκριση από Ελσίνκι, Φινλανδία, νο 7 - Το βλέμμα του σκίουρου...

Ναι, το ξέρω ότι λείπω καιρό από τη μπλογκόσφαιρα. Αλλά είχε πέσει πολύ δουλειά βλέπεις...

Λοιπόν, αυτή τη φορά θα ανεβάσω μερικές φωτό από το μουσείο φυσικής ιστορίας του Ελσίνκι. (Τελικά αυτό το μπλογκ θα καταλήξει να γίνει φωτογραφικό portfolio...).

Πάμε:
Αυτό ναι, είναι τάρανδος, και μάλιστα απατημένος πολλές φορές όπως διακρίνουμε... Στα αριστερά ένα λιοντάρι (πρώην λιοντάρι) και πίσω φίδια (ή κάτι τέτοιο με σκελετό).Εδώ βλέπουμε μια όμορφη πλην νεκρή παρέα, ελέφαντας, στρουθοκάμηλος, καμηλοπάρδαλη, και διάφορα άλλα ζωντανά. Ουπς, εεε, ψόφια!
Αυτό το ονομάζω "Ο στρατός των πιθήκων" ή "Οι Ρίζες...". Χαρούμενη πόζα.

Και τώρα περνάμε στα ομοιώματα (γιατί δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται για βαλσαμωμένα - κάπως δύσκολο, με τόσα που είχαν εκεί μέσα...). Αρκούδια!
Φινλανδικές αλεπούδες... Σα ζωντανές δε μοιάζουν;
Αυτή τώρα... δεν ξέρω γιατί τη βάζει στο πλάι, εγώ κανονικά την έχω, αλλά το μπλογκ, παίρνει πρωτοβουλίες και τη δημοσιεύει κάθετα... Ελάφια, όπως βλέπετε.
Λοιπόν, βαρέθηκα να γράφω τι είναι το κάθε ζώο, στο κάτω κάτω της γραφής μάτια έχετε! Όποιος δεν καταλαβαίνει ας μου στείλει μέιλ...
Εστιάστε στο αρρωστημένο βλέμμα.... Είδος skiurus ourious fountotous.
Εδώ θυμήθηκα το jurassic park.. Ναι, μοβόρικος τυρρανόσαυρος, ευτυχώς μακαρίτης εδώ και καιρό... (κάτω έχει μικρά αυγά και βελοσιράπτορες για όσους ενδιαφέρονται να μεγενθύνουν..)
Αυτό το υιοθέτησα, και το φυλάω στο διαμέρισμά μου. Τον φωνάζουμε Μαχαιρόδοντα, αλλά το χαϊδευτικό του είναι Μπούμπης.
Και από τη συλλογή κρανίων επιλέγω αυτό γιατί έχει το πιο αστραφτερό χαμόγελο! Σίγουρα βούρτσιζε τα δόντια του με colgate...
Αυτά μέχρι στιγμής...
Αύριο υποτίθεται γιορτάζουν τη μέρα των Νεκρών, πηγαίνουν λέει και στο νεκροταφείο με κεριά και είναι πολύ ενδιαφέρον το όλο κλίμα... Λέω να ρίξω μια ματιά..
Να περνάτε καλά,
Ιάκωβος